اسید آلژینیک که از جلبک ها به دست می آید، در آب نامحلول است، اما نمک سدیم آن به راحتی محلول است. محلول های آلژینات در تماس با کلسیم، ژل تشکیل می دهند2+. یک مولکول آلژینات منفرد معمولاً شامل سه ناحیه است: "منطقه M" (غنی از اسید مانورونیک)، منطقه "G" (غنی از اسید گولورونیک) و منطقه MG (حاوی هر دو اسید اورونیک). Ca2+ و سایر کاتیونهای دو ظرفیتی به آسانی به ناحیه G متصل می شوند. بنابراین، ژل آلژینات کلسیم به عنوان یک مولکول شبکه سه بعدی در نظر گرفته می شود که در آن کلسیم متقاطع-مناطق G مولکول های زنجیره بلند- را به هم متصل می کند. ترکیب آلژینات در بین موجودات مختلف متفاوت است. به عنوان مثال، برخی از آلژینات ها دارای 93% ناحیه M و تنها 3% ناحیه G (به عنوان مثال، Ascophyllum modosum)، در حالی که برخی دیگر دارای تنها 62% منطقه M هستند (مثلا Laminaria digitata). تفاوت در نسبت M/G به طور قابل توجهی بر خواص فیزیکوشیمیایی آنها تأثیر می گذارد. Azotobacter vinelandii همچنین می تواند آلژینات تولید کند و به دلیل اینکه می توان آن را به صورت مصنوعی و بدون محدودیت های جغرافیایی یا فصلی تولید کرد، این پتانسیل را دارد که به منبع جدیدی از آلژینات تبدیل شود.
